De uitwisseling met een school in Bergama, Turkije is inmiddels een bijna 10-jarige traditie.

 

 

Heenreis:

Maanden hadden we naar deze dag uitgekeken, we hadden er uren met elkaar, en met vijfde klassers die deze reis in 2015 al hadden gemaakt over gepraat en eindelijk stonden we dan op Schiphol. Veel tijd voor afscheid hadden de meesten van ons niet, snel een knuffel en meteen naar de anderen, "ik heb er zoveel zin in" klonk het constant. Toen iedereen dan uiteindelijk verzameld was, vertrokken we en wat duurde dat eindeloos lang; het inchecken, de douane, het leek wel dagen te duren voordat we er uiteindelijk door heen waren. En toen was het rennen, de een moest nog naar starbucks, terwijl de ander de geur van pizza´s echt niet meer kon weerstaan, gelukkig maakten we het allemaal op tijd naar de gate.

De vliegreis was super gezellig, iedereen genoot vol op, en om middernacht werd vrolijk "lang zal hij leven" door het hele vliegtuig gezongen om Norberts verjaardag te vieren. Na ruim 3 uur in het vliegtuig te hebben gezeten dachten we op het vliegtuig van Izmir, "wat is dit"?! Klonk het in de meisjestoiletten "dit kan je toch geen wc noemen"?! In plaats van onze westerlijk oh zo "normale" wc, waren er hier vijf van de zes wc´s gewoon gaten in de grond ( te wijten aan deze ontdekking begonnen velen zich dan ook af te vragen in welk `gat´ zij nu weer waren beland). Na een iets langer toiletbezoek dan normaal, stapten we met z´n allen in de bus, waar we zoveel in hadden meegemaakt tijdens onze 3 uur lange reis naar onze eindbestemming, de school in Bergama. Hier scheidden onze wegen en ontmoetten we onze Turken (later omgedoopt tot bomen, zodat we in plaats van Turk boom konden zeggen, omdat het onaardig is als ze in een stukje Nederlands Turk hoorden zeggen, maar niet wisten waar het over ging, terwijl we dan niks onaardigs bedoelden te zeggen). We werden naar de huizen gebracht waar we de komende week zouden verblijven om, na een stuk of 5 keer gevraagd te worden of we echt geen honger hadden, uitgeput in slaap te vallen.

 

Maandag:

De volgende ochtend zit iedereen aan zijn Turkse ontbijt, de planning voor de eerste dag is meteen om acht uur op school te komen waar de helft van ons een presentatie moest geven over Nederland (want we zijn zo lekker uitgeslapen) en daarna samen met de Turken te gaan gymmen. Daarna zouden we echter heerlijk gaan ontspannen bij een Turkse hamam. De school had geregeld dat onze cultuurshock zoveel mogelijk op dezelfde dag kwam te staan, na de chatotische Turkse lessen die we bij mochten wonen liepen we twee kilometer door de woestijn om bij een gymzaal aan te komend die meisjeswc´s had waar onze eerste ervaring op het vliegveld niets bij was. De eerste was verstopt, een wespennest in de tweede en in de derde die op het eerste gezicht wel okay leek zat een gigantische dode kakkerlak op de bril. De gymles was leuk. Halverwege de middag gingen we naar het Turkse badhuis wat een geweldige ervaring bleek te zijn en waar we uiteindelijk ook een paar uur lang zijn gebleven.

 

Dinsdag:

Deze ochtend hoefden we niet bij onze eigen turk te ontbijten en mochten we bij de burgemeester op bezoek om samen met hem van een degelijk ontbijt te genieten. Nadat de burgemeester een mooie speech had gegeven en een tasje met souvenirs te hebben ontvangen, gingen we naar een museum waar veel kunstwerken uit de klassieke oudheid te zien waren. Na een stadswandeling gemaakt te hebben bezochten we een moskee, wat voor velen van ons een geheel nieuwe ervaring was. Dezelfde dag zijn we ook nog naar de Akropolis en Asclepion (ziekenhuis uit de klassieke oudheid) gegaan, wat erg leerzaam was. Na deze dag waarin we veel cultuur uit de klassieke oudheid op hebben kunnen snuiven werden we door onze Turken weer opgehaald om later weer met andere mensen af te spreken

 

Woensdag:

De volgende dag moesten we weer zoals gewoonlijk om kwart over acht op school zijn. Deze dag hadden we een soort van rustdag. We gingen met een bootje varen en naar de Medinal thermal spa. We vertrokken met de bus en gingen met de bus naar Dikili. De boottocht duurde circa 3 uur. Na ongeveer een uur gevaren te hebben gingen we zwemmen in het heel mooi blauwe water, wat echter  wel erg zout was. Toch was het zwemmen wel lekker verfrissen, omdat het zo´n 20-25 graden was. Daarna gingen we met de bus naar de Medinal thermal spa. Hier was o.a. een sauna, een buitenbad en een heel lekker warm binnenbad dat zo´n 40 graden warm was. We bleven daar twee uur en gingen daarna weer terug naar ons gastgezin. In de avond spraken sommige mensen weer met elkaar in een café af.

 

Donderdag:

Donderdag moesten we weer vroeg op om Izmir te bezoeken. Hier bezochten wee eerst weer een museum met veel kunstwerken van de klassieke oudheid. En hierna mochten we samen met onze host vrij door Izmir rondlopen, waar voor iedereen nog genoeg geld te besteden had, omdat de Turken in de voorafgaande dagen alles voor ons betaalden, wel iets te vinden was. We mochten echter wel maar door ‘één winkelstraat lopen. Toch was deze enorm lange winkelstraat voorzien van talloze winkeltjes, waarin de prijzen voor Nederlandse begrippen erg laag waren. Na zo´n twee uur geshopt te hebben, spraken we weer af bij de klokkentoren, om hierna terug te keren naar Bergama.

 

Vrijdag:

Op vrijdag gingen we zoals altijd met de bus naar school en vanaf school reden we uiteindelijk door naar Kozak waar we met z´n allen gingen ontbijten. Het was een heerlijk ontbijt met hartige taartjes, brood (erg droog zoals al het brood in Turkije) en soort van pannenkoekjes met aardappel er in verwerkt. Na het eten hingen we nog even op het terrein rond om naar konijntjes te kijken, te tafelvoetballen en natuurlijk nog een hoop opheffing te veroorzaken om een spin die eigenlijk maar door twee mensen gezien was. Na een tijdje werden we weer naar de bus geroepen die ons een eindje verder bracht om daar te gaan wandelen. We liepen ongeveer een uur door het bos om daarna weer terug te keren bij de ontbijtplek. Daarna gingen we met de bus naar een dorpje om een museumpje te bezoeken, omdat het zo heet was, was dit misschien niet het beste idee, omdat ons verteld was dat we gingen zwemmen. Uiteindelijk viel het toch best mee en kwamen we uiteindelijk aan waar we gingen zwemmen. Toen we bij school aangekomen waren moesten we snel nog iets bij ons gastgezin eten voordat we naar het feest gingen, wat erg gezellig was. Om half elf liep het feest echter ten einde, omdat de leraren ook waren gaan dansen. Uiteindeljk kwamen we tegen middernacht aan om bij ons gastgezin een lekker lange nacht te maken, waar iedereen eigenlijk wel aan toe was.

 

Zaterdag:

Zaterdag hadden we een vrije dag. Iedereen mocht dus zelf beslissen wat hij met zijn gastgezin wilde doen. De mensen die in Bergama woonde gingen naar het strand in Dikili. De mensen die uit Dikili kwamen gingen echter gezamenlijk barbecueën. De hele week zagen de mensen die uit Bergama kwamen de mensen uit Dikili kwamen en andersom eigenlijk niet buiten de excursies om, wat de meesten wel jammer vonden. Toch was dit niet echt een probleem voor ons en was het wanneer we ´s avonds samen afspraken altijd heel gezellig. Toen we naar het strand gingen was het weer heel gezellig en hebben we lekker kunnen zwemmen en uit kunnen rusten. Bij de barbecue van de mensen uit Dikili was het ongetwijfeld ook erg gezellig. Nadat iedereen nog voor de laatste keer bij zijn host had gegeten en iedereen een afscheidsbrief voor zijn/haar Turk had geschreven probeerde iedereen op tijd te gaan slapen omdat we de volgende ochtend om half 6 op moest.

 

De terugreis:

De laatste dag kwam veel te snel, en hoewel we de hele week naar een broodje hagelslag of een stroopwafel hadden verlangd, wilden we tóch nog wel wat langer blijven. Nadat we overladen waren met cadeautjes en meerdere keren gedag hadden gezegd (waarbij velen het overigens niet droog hielden) vertrokken we, om na een paar uur bij een stadje aan te komen. In dit stadje werden bulten souvenirs ingeslagen en er werd uitgebreid geluncht bij een prachtig uitzicht. Een paar uur later vertrokken we naar het vliegveld van Izmir, waar we onze laatste lira's uitgaven bij de Burger King. We liepen naar onze gate, wat een stuk minder gedoe was dan in Amsterdam aangezien het vliegveld  niet veel voorstelde, en begonnen aan de vliegreis naar huis. Toen we in Amsterdam aankwamen werd er uitgebreid afscheid genomen; en iedereen leek het er over eens, het was een reis om nooit te vergeten. En dat was het ook, nu ik dit schrijf kan ik niet geloven dat ik maar een weekje in Turkije ben geweest, we hebben zoveel geweldige dingen gedaan en mensen ontmoet, ook hadden we een geweldige groep. Al met al was het dus, misschien wel de leukste week van mijn leven (en ik hoop ook die van vele anderen).

 

Minke, Naomi, Marvin, Tom, Mika

Ook dit jaar kregen we weer bezoek uit Bergama. 10 April 2016 kwamen 30 leerlingen en 4 docenten van het Akif Ersezgin Anadolu Lisesi naar Alkmaar voor een uitwisseling met leerlingen van het Murmellius Gymnasium.

Maandag 11 april werden ze door onze rector Hans van Niekerk ontvangen en kregen we een video te zien over hun school, hun land en cultuur, aangevuld met mondelinge informatie. Daarna gaven ze een prachtige dansvoorstelling. ’s Middags werd er gesport samen met onze leerlingen o.l.v. de gymsectie. Het mooie van sport is dat het verbindt waarbij taal slechts een ondergeschikte rol speelt.

Dinsdag werd Amsterdam bezocht en ook deze keer kregen de Turkse leerlingen een rondleiding in eenvoudig Engels in het prachtige Rijksmuseum. Het is een goed teken dat de meesten het jammer vonden dat er te weinig tijd was om alles in het museum te bekijken. zes van onze leerlingen waren mee om onze gasten langs de leukste wetenswaardigheden en natuurkundige proeven te leiden in het interactieve Science Center Nemo. Vooral de knikkerbaan is altijd erg in trek. In Nederland gaan kinderen op jongere leeftijd naar Nemo, maar de Turkse kinderen van rond de 15 vinden dit echt een belevenis.

In Den Haag was woensdag Madurodam weer een hoogtepunt. In de tweede Kamer, de echte, niet die in Madurodam J had Meneer Visser een Nederlands-Turks vrouwelijk kamerlid weten te strikken voor een unieke ontmoeting met onze gasten. Ze liet zich kritisch uit over Erdogan en Yildiz, Turkse docente, was erg onder de indruk van haar geëmancipeerde speech, waarin ze de kinderen opriep zelf te blijven nadenken en tegen de jongens zei ze dat ze moesten beseffen dat vrouwen gelijkwaardig zijn aan mannen. Er werd gediscussieerd en de leerlingen mochten vragen stellen. Bij Panorama Mesdag was er voor de leerlingen uitleg in het Turks! Feest natuurlijk.

Donderdag 14 april gingen we naar Texel. De eerste stop was Ecomare waar een eenvoudige inleiding werd gegeven over Texel en wat er te zien was in het museum. Ook altijd schitterend om het voederen van de zeehonden mee te maken. Het grote jutters museum was gesloten en daarom weken we uit naar het kleine museum. Beviel goed, want we hadden mooi weer en er stonden buiten Oud Hollandse spelen opgesteld waar men driftig mee aan de slag ging. Voor iedereen was er in strandtent Paal 19 ½ een hamburger en daarna kregen de leerlingen plastic broodzakjes om schelpen in te verzamelen.

Vrijdag werden wij vriendelijk ontvangen door het uitwisselingscomité Alkmaar en deed Wim Passtoors zijn uiterste best om leerlingen van informatie te voorzien en vragen te ontlokken. Er was gezorgd voor koffie en thee en na afloop kreeg iedereen een tasje met inhoud. Daarna volgde onder de bezielende leiding van onze vaste officiële stadsgidsen Marlies en Bert een bezoek aan de Kaasmarkt en een historische wandeling door Alkmaar.

Heel lang bleef het onduidelijk of de beroemde rondvaart door Alkmaar wegens het slechte weer wel doorgang kon vinden, maar het stopte precies op tijd met regenen. En jawel, de rondvaart zorgde weer voor veel bukken en lachen. Vervolgens was het shoppen geblazen!

Gedurende het weekend hebben gastgezinnen zelf voor entertainment gezorgd en zaterdag was er nog een afsluitend feest in Tjarda voor de Turkse en Nederlandse leerlingen samen.

Zondag 17 april vloog de hele groep weer naar huis.

Graag wil ik alle ouders, leerlingen en docenten bedanken voor hun inzet tijdens deze week! Uit naam van de schoolleiding wil ik ook het Alkmaars Uitwisselings comité heel hartelijk danken voor de financiële ondersteuning!

 

Beeke Slachter

Op zaterdag, wat helaas al de laatste dag van onze reis was, had iedereen een dagje vrij met zijn gastgezin. Nog moe van de vorige dag, zagen sommigen van ons op tegen de ongemakkelijke stiltes die wel vaker voorkwamen in de niet engels-sprekende families. Toch hebben de meesten van ons zich zeer vermaakt bij de familiebezoeken, bowlinguitjes, of zelfs heuze Turkse bruiloften die voor hun vandaag op het programma zaten.

Het is vooral zeker dat iedereen op deze dag meer te weten is gekomen over de Turkse cultuur en het dagelijkse leven van onze Turkse medestudenten. 

 

 

 

Al om half vier ’s ochtends ontmoetten de brakke Murmellianen en wat van de Turkse leraren elkaar op het plein voor de school. Na een chaotische laatste groepsfoto nam iedereen verdrietig afscheid van zijn gastgezin. Gelukkig kon iedereen nog wat slaap vangen in de twee uur durende busreis naar het vliegveld in Izmir.

Gelukkig liep de terugreis naar huis wat gesmeerder dan de heenreis. Ons eerste vliegtuig vertrok om acht uur en dit keer misten we onze tweede vlucht niet. Toen we op Schiphol aankwamen om half twee, half drie in Turkse tijd, heerste er een opgewonden sfeer. Wat hadden we veel te vertellen thuis! 

 

Bibiana Türkcan, Annette Mulder, Tosca Manrique Hehl, Pepijn Oudes en Evelien Bouma,

oktober 2015

 

Op deze vrijdagochtend ontbeten we in Kozak. Het was een mooie plek, midden in het bos, waar twee lange tafels waren opgesteld. Voor we aan het heerlijke ontbijt konden beginnen, moesten we nog wel even wachten, maar dit leverde geen problemen op, aangezien de ‘‘tuin’’ erg geschikt was om wat tijd in door te brengen. Vooral de kippen met hun kuikens stonden veel in de aandacht.

Vervolgens reden we verder naar twee verschillende plekken. We hebben de Voetstap van de Duivel, een klein voetvormig plasje op de top van een berg (zeer mooi uitzicht!), gezien om vervolgens bij het strand van Dikili aan te komen, waar sommigen van ons, ondanks het koude water, toch kopje onder gingen.

’s Avonds was er een feest in een klein gebouwtje naast een lux hotel. Turkse housemuziek was op maximaal volume in een te kleine ruimte. Toch probeerde iedereen er het beste van te maken en was het uiteindelijk een gezellige avond.

   

 

 

 

 
clear